Gerund to forma czasownika zakończona na -ing, która w zdaniu zachowuje się jak rzeczownik. W polskim najbliżej jej do formy typu czytanie, pisanie, jedzenie. To właśnie gerund:
Reading helps me relax. – Czytanie pomaga mi się zrelaksować.
He enjoys playing the guitar. – On lubi granie na gitarze.
Smoking is not allowed. – Palenie jest zabronione.
Gramatycznie gerund często pełni rolę:
podmiotu (Reading is fun.)
dopełnienia po określonych czasownikach (enjoy reading, avoid talking)
elementu po przyimku (after reading, without saying, before leaving)
Na poziomie znaczenia gerund opisuje czynność jako aktywność, doświadczenie, coś, co się lubi, unika, ćwiczy, praktykuje, wspomina. Nie chodzi o konkretny „task do zrobienia”, ale raczej o typ czynności.
Infinitive – „goły” bezokolicznik z to
Infinitive to forma to + podstawowa forma czasownika, np. to read, to go, to work. W polskim najczęściej tłumaczy się ją bezpośrednio jako czytać, pójść, pracować, ale w zdaniu działa trochę inaczej:
I want to read. – Chcę czytać.
She decided to leave. – Ona zdecydowała się wyjechać.
They promised to help. – Obiecali pomóc.
Infinitive pojawia się zwłaszcza przy:
czasownikach decyzji, planu, celu (want, decide, plan, hope, promise)
po niektórych przymiotnikach (easy to do, hard to explain, happy to help)
w konstrukcjach typu too / enough + to (too late to call, old enough to drive)
Znaczeniowo infinitive często „odpala” skojarzenie z celem, intencją, planem: nie tyle mówimy o czynności jako zjawisku, tylko o tym, że ktoś chce / ma / musi ją wykonać.
Dlaczego obie formy wyglądają jak czasownik?
Gerund i infinitive wychodzą z tego samego źródła – z czasownika. Obie formy:
można opisać za pomocą polskich tłumaczeń typu „czytanie / czytać”
zachowują część właściwości czasownika (mogą mieć dopełnienia: reading books, to read books)
ale pełnią funkcję rzeczownikową w zdaniu (są „rzeczą”, o której mówimy)
Dlatego uczniowie często czują się, jakby mieli dwie różne wersje tego samego słowa, które losowo trzeba dopasować do czasownika przed nimi. Tu właśnie przydaje się spojrzenie funkcjonalne: co mówię o tej czynności – traktuję ją jak aktywność czy jak konkretny cel/plan?
Aktywność vs zadanie – różnica funkcjonalna
Łatwo złapać sedno na kontrastach:
Reading helps me relax. – Mowa o aktywności czytania jako zjawisku.
I want to read. – To już konkretny zamiar, zadanie, które chcę wykonać.
Inne pary:
He enjoys swimming. – Lubi samą aktywność pływania.
He hopes to swim in the ocean. – Ma intencję, plan, nadzieję, że popłynie w oceanie.
She avoided talking to him. – Unikała aktywności rozmawiania.
She decided to talk to him. – Podjęła decyzję, że wykona zadanie „porozmawiać”.
Ten kontrast nie wyjaśnia wszystkiego, ale pozwala zrozumieć, dlaczego część czasowników „ciągnie” do -ing, a część naturalnie łączy się z to + bezokolicznik.
Mit: gerund = zawsze czynność, infinitive = zawsze cel
Popularna szkolna rada: „gerund to czynność, infinitive to cel” działa tylko częściowo. Dwa miejsca, gdzie ta instrukcja się wykłada:
Gerund bywa celem:
He dreams of travelling the world. – Marzy o podróżowaniu po świecie. Cel, ale po przyimku, więc -ing.
Her goal is winning. – Jej celem jest wygrywanie.
Infinitive nie zawsze jest celem:
I happened to see him. – Tak się złożyło, że go zobaczyłem (tu nie ma świadomego celu).
He seems to know the answer. – Wydaje się, że zna odpowiedź (to opis, nie plan).
Pomocne jest inne skrócone podejście: gerund najczęściej opisuje aktywność jako fakt lub doświadczenie, infinitive zaś łączysz z decyzjami, zamiarem, oceną czy potencjałem. Gdy rada „czynność vs cel” zaczyna brzmieć sztucznie, lepiej wrócić do konkretnych czasowników i ich typowych połączeń.
Źródło: Pexels | Autor: RDNE Stock project
Szybkie fundamenty: jak rozpoznać gerund i infinitive w zdaniu
Budowa: -ing, to + base verb i inne schematy
Większość przypadków da się rozpoznać mechanicznie:
Gerund: verb + -ing użyty jako rzeczownik:
Swimming is fun.
He is interested in learning more.
Infinitive: to + base verb:
I want to learn.
She plans to travel.
Go + -ing dla aktywności:
go shopping, go jogging, go swimming, go dancing
Bezokolicznik bez „to” (bare infinitive) po modalach i niektórych czasownikach:
can see, must go, should try, let me go, make me laugh
W praktyce przy problemie „gerund czy infinitive” najczęściej chodzi o wybór między -ing i to + verb po konkretnym czasowniku.
Jak zidentyfikować funkcję w zdaniu
Zanim zaczniesz zgadywać formę, dobrze jest ustalić, jaką rolę pełni dana czynność:
Podmiot:
Running every day keeps me fit. – podmiot to „running every day”.
To run every day is hard. – też podmiot, ale w formie infinitive.
Dopełnienie czasownika:
He enjoys running. – dopełnienie czasownika „enjoys”.
He wants to run. – dopełnienie czasownika „wants”.
Po przyimku:
He’s good at running.
She left without saying goodbye.
Po przymiotniku:
It’s hard to explain.
She’s afraid of flying. (tu dodatkowo przyimek „of” pcha do -ing).
Ustalając funkcję, często automatycznie rozwiążesz połowę dylematu, bo po przyimku forma jest praktycznie z góry przesądzona, a część czasowników ma jedną naturalną konstrukcję.
Dlaczego samo „-ing” nie wystarcza: czas ciągły vs gerund
Samo zobaczenie końcówki -ing to za mało. Trzeba rozróżnić:
Czas ciągły (present/past continuous) – forma czasownikowa:
I am reading a book. – „reading” tworzy czas, nie jest rzeczownikiem.
They were singing loudly. – opis czynności w toku.
Gerund – forma rzeczownikowa:
Reading books is my hobby. – „reading books” to podmiot.
I love singing. – „singing” to obiekt miłości.
Szybki test: spróbuj w to miejsce wstawić typowy rzeczownik (music, coffee, work). Jeśli zdanie nadal ma sens gramatyczny, to najpewniej masz do czynienia z gerundem:
Music is my hobby. – OK → Reading is my hobby. – gerund.
I am music. – bez sensu → I am reading. – to już nie gerund, tylko czas ciągły.
Przykłady z życia: networking, nauka, hobby
Kilka krótkich zdań z typowych kontekstów:
Networking:
I hate small-talking at conferences. – gerund jako obiekt.
I’m trying to meet new people. – infinitive po „trying” (cel).
Nauka:
Learning English requires practising every day. – dwa gerundy.
I plan to take an exam next year. – infinitive po „plan”.
Hobby:
He enjoys playing video games.
He hopes to play professionally one day.
Zauważ, że wiele zdań brzmi „naturalnie” już na poziomie ucha. Warto trenować właśnie takie zestawy: enjoy doing, plan to do, hate doing, want to do.
Czego nie brać pod uwagę: polskie „żeby” i „-nie”
Silna pokusa: kierować się polskim tłumaczeniem z „żeby / aby / -nie”:
I stopped smoking. – Przestałem palić.
I stopped to smoke. – Zatrzymałem się, żeby zapalić.
Oba zdania w polskim mogą zawierać „żeby”, ale w angielskim używają innej formy. Tak samo:
He forgot to call. – Zapomniał zadzwonić.
He forgot calling her. – Zapomniał, że do niej dzwonił.
Dlatego przy wyborze gerund vs infinitive lepiej pytać:
czy ta forma stoi po przyimku?
czy czasownik przed nią zwykle łączy się z -ing czy z to?
czy chodzi o wspomnienie aktywności, czy o obowiązek / plan?
Gerund po przyimkach – jedyna naprawdę żelazna zasada
Po przyimku zawsze -ing (prawie zawsze)
Tu reguła jest wyjątkowo stabilna: po prawdziwym przyimku (in, on, at, for, about, of, without, before, after, by, from, instead of itd.) stawiamy gerund, czyli verb + -ing:
She’s good at dancing.
Thank you for coming.
He left without saying goodbye.
Before leaving, turn off the lights.
After eating, we went for a walk.
To jest miejsce, gdzie angielski i polski intuicyjnie się „dogadują”: dzięki przyjściu, przed wyjściem, bez mówienia. W obu językach aktywność jest trochę „usztywniona” w rzeczownik.
Przykłady z piosenek: słyszysz to codziennie
Anglojęzyczne teksty są naszpikowane „-ing po przyimku”, tylko najczęściej tego nie zauważasz:
Good at breaking hearts – „dobry w łamaniu serc”
Before leaving, get it right – „przed odejściem ustaw to dobrze”
I’m tired of waiting – „mam dość czekania”
Without saying a word – „bez wypowiedzenia słowa”
Przyzwyczajenie ucha do tych konstrukcji przychodzi szybciej niż wkuwanie list czasowników. Jeśli podczas słuchania specjalnie „polujesz” na in/for/without/before/after, łatwo zaczniesz zauważać powtarzalny wzór: przyimek + -ing.
Przyimek czy „to” jako marker infinitive? Typowe pułapki
Najczęstszy błąd: wrzucanie do jednego worka „to” jako przyimka i „to” jako części bezokolicznika. Po przyimku idzie gerund, ale „to” w to do nie jest przyimkiem:
I look forward to hearing from you. – „to” jest tu przyimkiem, więc „hearing”.
I decided to leave. – „to” należy do bezokolicznika „to leave”, nie jest osobnym przyimkiem.
Przy wątpliwościach pomaga prosta sztuczka: spróbuj zamienić „to” na inny przyimek (for, about, without). Jeśli zdanie ma sens lub czuć, że zmieniłeś relację czasownika do reszty zdania, prawdopodobnie patrzysz na przyimek:
I look forward to hearing from you. → I look forward to Monday. – „to” zachowuje się jak przyimek.
I want to leave. → I want for leave. – rozlatuje się; „to” jest częścią formy „to leave”.
Podobny numer dzieje się przy konstrukcjach typu:
She’s used to getting up early. – „to” to przyimek, więc gerund.
She used to get up early. – „used to” to konstrukcja przeszła, a dalej goły bezokolicznik.
Ta para zdań świetnie pokazuje, dlaczego ślepe patrzenie na słówko „to” prowadzi na manowce. Klucz nie tkwi w jednym wyrazie, ale w całej frazie.
Zwroty stałe z „to” + -ing – kiedy wyjątek udaje regułę
Zdarzają się wyrażenia, w których intuicja „to + verb = infinitive” przegrywa z idiomem. Typowe, często spotykane schematy:
be close to doing sth – be about to do sth
We were close to giving up. – Byliśmy bliscy poddania się.
We were about to give up. – Mieliśmy się właśnie poddać.
be committed to / be dedicated to / be opposed to doing sth:
They are committed to reducing costs.
He’s opposed to changing the rules.
object to doing sth:
She objected to working late.
Wszystkie te „to” funkcjonują jak pełnoprawne przyimki. Dlatego jedyną stabilną strategią jest nie „widzę to → infinitive”, tylko „czy cały zwrot zachowuje się jak przyimek?”.
Czasowniki, które „kochają” przyimek + gerund
Zamiast uczyć się setek pozycji z listy, łatwiej skupić się na kilku kluczowych rodzinach, które bardzo często powtarzają się w języku zawodowym i codziennym. To dobra inwestycja, bo działają w mailach, raportach i small talku.
admit to doing, confess to doing – przyznawanie się:
He admitted to cheating on the test.
She confessed to lying about her age.
apologize for doing, be sorry for doing – przepraszanie:
I apologize for being late.
She was sorry for hurting his feelings.
believe in doing, succeed in doing – sukces, wiara w strategię:
They succeeded in reducing the budget.
I don’t believe in working 12 hours a day.
insist on doing, focus on doing – upieranie się, koncentracja:
He insisted on paying for dinner.
We should focus on improving quality.
Jeśli w głowie od razu łączysz takie czasowniki z przyimkiem, reszta układanki jest prosta: przyimek → gerund. I nie trzeba osobno pamiętać, czy po „focus” następuje „to do”, czy „doing” – bo i tak słyszysz „focus on”.
Źródło: Pexels | Autor: Thirdman
Czasowniki, które biorą tylko gerund – jak je sensownie grupować
Dlaczego lista „learn by heart” rzadko ma sens
Popularna rada: „Naucz się listy czasowników, które wymagają gerundu”. Problem: lista jest długa, a bez systemu słowa rozpływają się w pamięci. Bardziej opłaca się pogrupować je według rodzaju relacji do czynności.
Najbardziej „gerundowe” są czasowniki, które:
oceniają aktywność z perspektywy doświadczenia (lub emocji wobec niej),
opisują fakt wykonywania czynności w czasie,
odnoszą się do pamiętania, rozważania, odrzucania czegoś, co już w jakimś sensie istnieje w głowie.
Emocje i preferencje: enjoy, hate, dislike, fancy
Te czasowniki praktycznie zawsze ciągną za sobą gerund, bo mówią o samej czynności jako doświadczeniu:
enjoy doing sth:
I enjoy working from home.
She enjoys cooking for friends.
dislike / hate / can’t stand doing sth:
He hates waiting in queues.
I can’t stand being interrupted.
fancy doing sth (częste w brytyjskim angielskim):
Do you fancy going out tonight?
Jeżeli w głowie masz myśl „lubię / nie znoszę samej tej czynności”, jest to prawie pewny sygnał, że pasuje gerund. Bez wielkiej filozofii.
Nawyki, kontynuacja i zaprzestanie: keep, quit, give up
Druga grupa to czasowniki opisujące trwanie lub przerwanie nawyku:
keep (on) doing:
He keeps complaining about his job.
She kept on talking for hours.
quit / give up / stop doing:
She quit smoking last year.
He gave up trying to fix the car.
I stopped going to the gym. – już nie chodzę.
Te czasowniki opisują czynność jak istniejący zwyczaj, który albo trwa, albo się kończy. Dlatego naturalna jest forma rzeczownikowa – gerund.
Kolejna użyteczna rodzina to czasowniki mentalne, które traktują czynność jak obiekt myśli lub rozmowy:
admit / deny doing:
He denied taking the money.
She admitted breaking the vase.
imagine doing:
Can you imagine living abroad?
suggest / recommend doing:
She suggested going for a walk.
I recommend reading this book.
consider doing:
We are considering moving to another city.
Jeśli w polskim bez problemu podstawisz „zrobienie / robienie czegoś” (rozważa przeniesienie, zaprzeczył robieniu), prawdopodobnie masz przed sobą kandydata na „verb + -ing”.
Ryzyko i opłacalność: risk, avoid, postpone
Ostatnia grupa „tylko gerund” to czasowniki mówiące o unikaniu, odkładaniu i ryzykowaniu faktycznej aktywności:
avoid doing:
He avoids answering difficult questions.
risk doing:
You risk losing everything.
delay / postpone doing:
We postponed making a decision.
They delayed starting the project.
miss doing:
He misses playing football.
Zauważ, że wszystkie te czasowniki traktują czynność jak coś, co już stoi na horyzoncie – można to odłożyć, unikać, żałować utraty. Format rzeczownikowy pasuje tu dużo lepiej niż idea „celu”.
Czasowniki, które biorą tylko infinitive – cel, decyzja, obietnica
Decyzja, plan, chęć: want, plan, decide
Drugi biegun to czasowniki, które prawie zawsze łączą się z to + infinitive, bo sygnalizują zamiar lub przyszły krok:
want / would like to do:
I want to improve my English.
We would like to invite you to our event.
plan / intend / aim to do:
They plan to launch a new product.
She intends to change her job.
decide / agree / refuse to do:
He decided to stay.
She agreed to help.
They refused to cooperate.
Przy tych czasownikach mentalna ramka jest prosta: jest osoba podejmująca decyzję oraz czynność jako plan. Tu gerund brzmiałby jak nazwa hobby albo fakt z przeszłości, więc natywny użytkownik wybierze infinitive.
Kolejna grupa to czasowniki kontraktowe, bardzo częste w biznesie i formalnych mailach:
promise / swear / guarantee to do:
We promise to deliver on time.
He swore to tell the truth.
offer / volunteer to do:
She offered to help with the report.
He volunteered to organize the event.
agree / fail / manage to do:
They failed to meet the deadline.
We managed to solve the problem.
Jeśli zdanie brzmi jak zapis zobowiązania albo raport z rezultatów (udało się / nie udało się), infinitive będzie naturalnym wyborem.
Uczucia z tonu „trudno / łatwo / dziwnie”: z przymiotnikami
Infinitive lubi też występować po przymiotnikach, zwłaszcza gdy opisują ocenę sytuacji lub trudność:
It’s hard / easy / difficult to understand.
It’s important to be on time.
It’s strange to see him here.
Tego typu zdania mówią w gruncie rzeczy: „Ta czynność ma pewną cechę (jest trudna, dziwna, istotna) jako potencjalny krok”, a nie „czynność jako stały zwyczaj”. Dlatego -ing (np. Understanding it is difficult) brzmi już jak ogólna prawda naukowa, a nie praktyczny komentarz.
„Infinitive po wszystkim” – kiedy popularna rada zawodzi
Często powtarzana rada: „Jeśli nie wiesz, co wybrać, użyj to + infinitive”. Działa przeciętnie, bo:
przy wielu czasownikach obie formy są poprawne, ale zmieniają znaczenie (remember doing / remember to do),
przy takich czasownikach jak enjoy, avoid, keep infinitive jest po prostu niegramatyczny,
„Bezokolicznik po wszystkim” – jak poprawić tę radę
Zamiast magicznego „zawsze dawaj to + infinitive”, lepiej przyjąć prostszy filtr: gdy czasownik główny wyraźnie wskazuje na cel, decyzję albo krok w przyszłość, infinitive ma pierwszeństwo. Przykłady takich rdzeni:
cel / plan: plan, hope, aim, expect, arrange, prepare
decyzja / wybór: decide, choose, agree, promise
próba / wysiłek: try, manage, fail, attempt
Jeśli słyszysz w głowie coś w rodzaju „planuję coś zrobić”, „postanowiłem coś zrobić”, „staram się coś zrobić” – to jest bardzo mocny sygnał na to + infinitive. Natomiast gdy znaczenie kręci się wokół tego, że czynność już istnieje jako nawyk albo doświadczenie, pole gry przejmuje gerund.
Źródło: Pexels | Autor: Thirdman
Czasowniki z gerund i infinitive – zmiana znaczenia na praktycznych przykładach
Remember / forget – wspomnienie vs zadanie do zrobienia
Te dwa czasowniki są klasycznym dowodem, że „weź cokolwiek, byle poprawne gramatycznie” to za mało. Kolejność w czasie jest tu kluczowa:
remember / forget + doing – pamiętam / nie pamiętam, że coś się już wydarzyło:
I remember locking the door. – pamiętam sam moment zamykania.
She’ll never forget meeting you. – to spotkanie jest już historią.
remember / forget + to do – pamiętam / zapominam o zadaniu do wykonania:
Remember to lock the door. – nie zapomnij tego zrobić.
He forgot to call his mother. – nie wykonał tej czynności.
Jeśli mówisz o kartce „TO DO” w głowie – wybór pada na infinitive. Jeśli opowiadasz historię z przeszłości – wchodzi gerund.
Try – eksperyment vs wysiłek
Try dobrze pokazuje, jak gramatyka odsłania sposób myślenia o działaniu:
try + doing – eksperymentujesz z metodą, nie wiesz, czy zadziała:
Try restarting your computer. – spróbuj takiej sztuczki, może pomoże.
Have you tried meditating before bed?
try + to do – skupiasz się na wysiłku, by osiągnąć cel:
I’m trying to lose weight. – staram się, wkładam wysiłek.
She tried to open the window, but it was stuck. – próbowała, ale niekoniecznie się udało.
Szybki test: jeśli w polskim naturalnie powiesz „spróbuj zrobienia czegośzobaczymy, co się stanie” – gerund. Jeżeli chodzi o „próbuję coś osiągnąć” – infinitive.
Stop – przestać robić vs zatrzymać się, żeby coś zrobić
Tu zmiana formy naprawdę odwraca sens:
stop + doing – kończysz nawyk lub czynność:
He stopped smoking. – rzucił palenie.
She stopped going to that gym. – już tam nie chodzi.
stop + to do – przerywasz jedną czynność, aby wykonać drugą:
He stopped to smoke. – zatrzymał się, żeby zapalić.
We stopped to ask for directions.
Drobna różnica w gramatyce, a w praktyce zupełnie inna historia. Dla rozmówcy to sygnał, czy mówisz o zmianie stylu życia, czy tylko o krótkiej pauzie w drodze.
Regret – żałować tego, co było vs uprzejma formula na złe wieści
Regret z gerundem to autentyczne poczucie żalu. Z infinitivem bardzo często chodzi o grzecznościowy wstęp:
regret + doing – żałujesz decyzji z przeszłości:
I regret telling her the truth. – teraz widzę, że to był błąd.
He regrets not studying harder.
regret + to do – formułka „z przykrością informuję…”:
We regret to inform you that your application has been unsuccessful.
I regret to say that we can’t offer you a refund.
Jeśli w polskim brzmiałoby to naturalnie jako „z przykrością zawiadamiam” – konstrukcja z infinitivem będzie niemal automatyczna w mailach formalnych.
Go on – kontynuacja vs przejście do nowego tematu
Go on potrafi dyskretnie przełączyć się z „ciąg dalszy” na „zróbmy coś innego”:
go on + doing – robisz dalej to samo:
She went on talking for hours. – kontynuowała gadanie.
He went on working despite the noise.
go on + to do – przechodzisz do następnego punktu:
After talking about the budget, he went on to present the new strategy.
She went on to become a famous writer.
Jeśli chcesz opisać sekwencję kroków („zrobił X, potem Y”) – lepszy będzie infinitive. Gdy chodzi po prostu o trwanie tej samej aktywności – gerund.
Mean – znaczyć vs zamierzać
Wiele osób uczy się mean wyłącznie jako „mieć na myśli”, a potem gubi się przy „This will mean doing…”. Pomaga znów spojrzeć na relację w czasie:
mean + doing – „to pociąga za sobą skutki / oznacza konieczność”:
Changing the date will mean calling all the guests again.
This job will mean working weekends.
mean + to do – „zamierzać coś zrobić”:
I didn’t mean to hurt you. – nie miałem zamiaru.
She means to start her own business.
Prosty filtr: jeśli sens to „oznacza konieczność robienia X” – gerund. Jeśli „mam zamiar zrobić X” – infinitive.
Need – potrzebować zrobienia vs trzeba coś zrobić z czymś
Tu pojawia się jeszcze inna konfiguracja: gerund w pasywnej funkcji „coś wymaga zrobienia”.
need + to do – klasyczne „muszę coś zrobić”:
I need to finish this report.
We need to hire more people.
need + doing (głównie brytyjski angielski) – „coś wymaga zrobienia z nim”:
The car needs washing. = The car needs to be washed.
My hair needs cutting. = My hair needs to be cut.
Użycie z gerundem bywa zaskoczeniem dla uczących się, ale dla native’ów to naturalne, skrócone „potrzebuje bycia X-owanym”.
„Like”, „love”, „prefer” – niuanse i mity wokół upodobań
Like + -ing vs like + to – co ludzie sobie dopowiadają
Popularna legenda głosi, że like doing mówi o lubieniu, a like to do o tym, co robi się z rozsądku (np. I like to get up early – bo „tak powinienem”). Problem w tym, że w realnym języku granica jest dużo mniej sztywna.
like + doing – typowo:
I like reading in bed.
She likes cooking Italian food.
Czujemy tu „lubię tę aktywność jako doświadczenie / hobby”.
like + to do – częściej:
I like to read in bed.
She likes to cook Italian food.
Znaczenie zwykle pozostaje „lubię”, różnica jest raczej w rytmie zdania niż w treści.
Rzeczywiście w niektórych kontekstach like to do łatwiej łączy się z nawykami rozumianymi jako „dobry zwyczaj”:
I like to check my emails first thing in the morning. – taki mam ustalony rytuał.
I like to be prepared. – deklaracja stylu działania, nie hobby.
Ale traktowanie tego jak żelaznej zasady komplikuje sprawę bardziej niż pomaga. W wielu codziennych zdaniach obie wersje brzmią dobrze i są zrozumiałe.
Love, hate, prefer – zasada użycia jest prostsza niż komentarze w podręcznikach
W przypadku love, hate, prefer wybór formy w dużej mierze zależy od tego, czy mówisz o czynności ogólnie, czy o konkretnym wyborze tu i teraz.
love / hate / prefer + doing – ogólne preferencje, styl życia:
I love travelling. – ogólnie, zawsze.
She hates cleaning the kitchen.
They prefer working from home.
love / hate / prefer + to do – też może mówić o preferencji, ale często brzmi nieco bardziej „decyzyjnie”:
I prefer to work from home. – wybieram ten model.
He hates to be late for meetings. – nie znosi sytuacji, gdy jest spóźniony.
She loves to talk about art. – lubi wchodzić w takie rozmowy.
W praktyce natywni użytkownicy nie zastanawiają się tu nad wielkimi teoriami różnicy. Często ważniejszy jest rytm zdania, kontekst (formalny vs potoczny) i to, czy w głowie mówiącego pojawia się bardziej obraz hobby (-ing), czy świadomego wyboru (to do).
Would like / would prefer – tu infinitive wygrywa prawie zawsze
Gdy wchodzimy na teren grzecznych życzeń i hipotetycznych preferencji, sytuacja jest prostsza – tu w zasadzie króluje to + infinitive:
I’d like to speak to the manager.
We’d prefer to sit by the window.
Would you like to join us?
Formy z gerundem (I’d like going…) brzmią w większości kontekstów nienaturalnie, więc nie ma sensu na siłę ich „oswajać”. Jeśli w polskim słyszysz konstrukcję „chciałbym / wolałbym coś zrobić” – odruchowy wybór infinitivu będzie tu strzałem w dziesiątkę.
Like doing vs like to do w języku biznesu i small talku
Różnica między tymi dwiema formami często ujawnia się subtelnie w kontekście zawodowym. Przy przedstawianiu się na spotkaniu networkingowym możesz usłyszeć:
I like helping people solve complex problems. – mocny akcent na samą naturę zajęcia.
I like to help my clients grow their business. – brzmi bardziej jak deklaracja podejścia, „tak pracuję”.
W luźnej rozmowie o hobby naturalniejsze bywa -ing:
I like running in the morning.
We like having friends over at the weekend.
Nie chodzi jednak o twardą granicę, tylko o to, jak chcesz się zaprezentować: jako ktoś opisujący swoje doświadczenia (gerund), czy jako osoba formułująca deklarację działania (infinitive). W obu przypadkach po drugiej stronie rozmówca bez trudu zrozumie sens – te niuanse są bardziej kwestią stylu niż „testu z poprawności”.
Najczęściej zadawane pytania (FAQ)
Co to jest gerund, a co to jest infinitive w języku angielskim?
Gerund to forma czasownika zakończona na -ing, która w zdaniu zachowuje się jak rzeczownik: Reading helps me relax., He enjoys playing the guitar.. Możesz ją często „podmienić” na zwykły rzeczownik i zdanie nadal będzie poprawne: Music helps me relax. → Reading helps me relax..
Infinitive to forma to + czasownik w podstawowej formie, np. to read, to go, to work. Pojawia się w zdaniach typu: I want to read., She decided to leave., They promised to help.. Też pełni funkcję rzeczownikową (mówimy o „czynności”), ale częściej łączy się z celem, decyzją, planem lub oceną czegoś.
Kiedy używamy gerund, a kiedy infinitive? Jaka jest główna różnica?
Praktyczna różnica: gerund opisuje czynność jako aktywność lub doświadczenie, a infinitive – jako zadanie, cel, zamiar. Porównaj:
He enjoys swimming. – lubi samo pływanie jako aktywność.
He hopes to swim in the ocean. – ma zamiar / marzy o tym, by popłynąć w oceanie.
Szkolna rada „gerund = czynność, infinitive = cel” działa tylko częściowo. Przestaje pasować np. w zdaniach typu He dreams of travelling the world. (cel, ale po przyimku, więc -ing) albo He seems to know the answer. (infinitive, ale nie ma tu żadnego planu). Dlatego lepiej patrzeć na funkcję i typ czasownika niż kurczowo trzymać się hasła „czynność vs cel”.
Jakie czasowniki biorą gerund, a jakie infinitive?
Najprostszy filtr: część czasowników „ciągnie” naturalnie do aktywności, część do decyzji i planów. Typowe połączenia z gerund to m.in. enjoy, avoid, mind, finish, consider, suggest: enjoy reading, avoid talking, consider moving.
Infinitive pojawia się po czasownikach decyzji, planu i celu, takich jak want, decide, plan, hope, promise, need: want to go, decide to leave, plan to travel. Są też „trudne” czasowniki typu stop, remember, forget, try, które mogą brać obie formy, ale zmienia się wtedy znaczenie: I stopped smoking (przestałem palić) vs I stopped to smoke (zatrzymałem się, żeby zapalić).
Jak rozpoznać, czy -ing to gerund, czy czas ciągły (continuous)?
Sama końcówka -ing nie wystarcza. Sprawdź, czy -ing tworzy czas, czy zachowuje się jak rzeczownik. W czasie ciągłym masz formę be + -ing i opis czynności w toku: I am reading a book., They were singing loudly.. Tego nie da się sensownie podmienić rzeczownikiem: I am music. brzmi absurdalnie.
Przy gerund -ing sam w sobie jest „rzeczowy”: Reading books is my hobby., I love singing.. Tu często możesz wstawić zwykły rzeczownik: Music is my hobby., I love coffee.. Jeśli taki test działa, bardzo prawdopodobne, że patrzysz na gerund, a nie na czas continuous.
Czy po każdym czasowniku mogę wybrać dowolnie: gerund albo infinitive?
Nie. Dla wielu czasowników wybór jest w praktyce z góry ustalony przez zwyczaj językowy. Mówimy enjoy doing, a nie *enjoy to do, oraz want to do, a nie *want doing. To nie kwestia logiki, tylko typowych kolokacji, których trzeba się po prostu „nasłuchać” i nauczyć.
Są też grupy czasowników, które dopuszczają obie formy, ale z innym znaczeniem (np. remember doing vs remember to do, try doing vs try to do). W takich wypadkach wybór nie jest dowolny: forma, którą wybierzesz, zmienia przekaz zdania.
Dlaczego po przyimkach prawie zawsze jest gerund, a nie infinitive?
Po przyimkach (in, on, at, without, before, after, of itd.) angielski bardzo konsekwentnie używa gerund: after reading, without saying, good at dancing, afraid of flying. Wstawienie to + verb po przyimku brzmiałoby nienaturalnie lub niegramatycznie.
To jedna z najstabilniejszych reguł: jeśli masz przyimek i zaraz po nim czynność, wybór jest praktycznie przesądzony – użyj formy verb + -ing. Dlatego zdania typu He dreams of travelling the world trzymają się gerund, nawet jeśli mówimy o celu czy marzeniu.
Czy mogę kierować się polskim tłumaczeniem „żeby” lub końcówką „-nie” przy wyborze formy?
Polskie „żeby / aby” i rzeczowniki na „-nie” są zdradliwe. Te same polskie konstrukcje mogą w angielskim wymagać różnych form: I stopped smoking. (Przestałem palić) vs I stopped to smoke. (Zatrzymałem się, żeby zapalić). Albo He forgot to call. (Zapomniał zadzwonić) vs He forgot calling her. (Zapomniał, że do niej dzwonił).
Zamiast patrzeć na polskie „żeby / -nie”, lepiej zadać sobie inne pytania: czy mówisz o aktywności jako fakcie (gerund), czy o zadaniu / zamiarze (często infinitive)? oraz czy przed tobą stoi przyimek lub konkretny czasownik z „listy” typowych połączeń? Taka strategia jest mniej intuicyjna na początku, ale długoterminowo daje dużo mniej błędów niż ślepe kopiowanie polskich struktur.
Kluczowe Wnioski
Gerund (-ing) i infinitive (to + verb) oba „udają” rzeczowniki: wychodzą z czasownika, mogą mieć swoje dopełnienia (reading books / to read books), ale w zdaniu pełnią funkcję „rzeczy”, o której mówimy.
Gerund zwykle opisuje czynność jako aktywność lub doświadczenie (lubię pływanie, unikam rozmawiania, wspominam czytanie), a nie konkretny „task do zrobienia”. Dobrze pasuje tam, gdzie mówimy o tym, jaką czynność ktoś lubi, ćwiczy, praktykuje.
Infinitive często wiąże się z decyzją, intencją, planem czy oceną (chcę coś zrobić, planuję, decyduję się, jest łatwo/trudno coś zrobić), więc naturalnie pojawia się po czasownikach typu want, decide, plan, hope, promise oraz po przymiotnikach (easy to do, happy to help).
Szkolna rada „gerund = czynność, infinitive = cel” jest tylko częściowo prawdziwa: gerund też potrafi wyrażać cel (dream of travelling, goal is winning), a infinitive bywa czysto opisowy, bez intencji (happened to see, seems to know).
Praktyczny skrót: gerund najczęściej nazywa fakt lub doświadczenie (enjoy reading, avoid talking), a infinitive łączy się z decyzją, zamiarem, oceną czy potencjałem (decide to talk, plan to travel, hard to explain) – ale gdy ten klucz zaczyna zgrzytać, trzeba wrócić do konkretnych czasowników i ich typowych połączeń.
